depremler oluyor yine,
her taraf mahşer alanı gibi kalabalık.
bağırışlarını duyuyorum çocukların,
taş duvarlar arasından .

belki yolun sonuna gelindi.
ne olduğunu anlamadan.
derin bir sessizlik ve korku dolaşıyor
etrafta sağa sola doğru koşuşturan suratlarda.

bir savaştan çıktık sanki,o yıkıntılardan sonra
oluşan manzara buydu işte
bir hayatın bittiği yerde,acı ve gözyaşı.
yarına çıkamayan umutlar,hayaller

bir gece yarısı biten hayatların ortasında,
sadece durup düşünüyorum çaresizliğimi
şu taş duvarları ellerimle yaramadığımı
parçalanıyor bedenim,
kendimden akan kanlara aldırmadan.