BUGÜN 17 AĞUSTOS....Bir başka 17 Ağustosun zifiri karanlığında sıcacık ve sakin evler, sahibini yiyen canavara dönüştü. Geriye o evlerde yaşamaya devam eden acılı insanlar, kırık umutlar, öksüzler, yetimler ve bir de ‘’deprem korkusu’’ kaldı…aynı şiddette sallanan başka ülkeler bu doğa olayını birkaç cam kırığıyla atlatırken Türkiye depremin bedelini, binlerce hayatla ve bir o kadar da kayıpla ödedi..
Cam kırıklarıyla, bir insan hayatı arasında fark vardır oysa.. Yakınlarımızın, vatandaşlarımızın çektiği acıları, toprağa gömdüğümüz değerleri unutamıyoruz..

Bir daha ‘’orada kimse var mı ‘’ haykırışlarını duymak istemiyoruz..

Bugünü unutmamalıyız çünkü bize 45 senede öğrenemeyeceğimiz bir gerçeği 45 saniyede öğrettiler… Hayat biçimimizi ve zihniyetimiz değiştirmek için, bir daha böyle bir ders almamayı umarız..tüm ölenlere rahmet diliyor o günü bir çocuğun ağzından anlatan duygusal satırlarla anıyorum onları...

ENKAZ ALTINDA

Baba bak!
O görünen annemin eli; senin aldığın yüzükten belli
Kardeşlerimi düşünme! Onlar, şu anda parktadır belki.
Oyuncak helikopter alamamıştın ya hani
alma artık istemem.
Bak! Onlarca helikopter, hem hepsi de sahici
Kıpırdat gözlerini, konuş benimle baba
'Elle gelen düğün bayram' derdin ya hep
bu nasıl düğün, bu nasıl bayram
Neden yerde yatıyor
teyzem, halam, dayım, amcam?
Ne olur bir şeyler söyle, konuş benimle
hadi benim aslan babam...
İstemezsen bu sene okula da gitmem
Eğer gidersem, geçen seneki idare eder,
yeni önlük de istemem
Bir kerecik 'Oğlum' de yeter.
Bacaklarında kan var
kırıldı mı yoksa? !
Hemen alçıya alsınlar
Duyuyor musun geliyor ambulanslar? ...
Sen iyileşinceye kadar
ben su satar, simit satar size bakarım.
Annemin çamaşır ipleri yine kopmuş
sen üzülme ben takarım! ..
Daha dün senin kocaman adamındım;
berbere götürecektin hani,
uzadığı için saçlarım...
'Yavrum' de okşa saçlarımı,
öp yanaklarımı.
Babacığım ne olursun, hadi kalk
sen de bağır, sen de çağır
her taraf yanıyor cayır cayır
' Erkekler ağlamaz' dersin ama
ağlamak istiyorsan ağla
vallahi kimseye söylemem baba.
Gözlerine toz dolmuş, silsene baba!
Baba! ! !
Baba! .. Baba! ..
Yoksa baba! ...
BABAAAAAAAAAAAAAAA! ! ! ! !



Yavuz Nufel

depremler oluyor yine,
her taraf mahşer alanı gibi kalabalık.
bağırışlarını duyuyorum çocukların,
taş duvarlar arasından .

belki yolun sonuna gelindi.
ne olduğunu anlamadan.
derin bir sessizlik ve korku dolaşıyor
etrafta sağa sola doğru koşuşturan suratlarda.

bir savaştan çıktık sanki,o yıkıntılardan sonra
oluşan manzara buydu işte
bir hayatın bittiği yerde,acı ve gözyaşı.
yarına çıkamayan umutlar,hayaller

bir gece yarısı biten hayatların ortasında,
sadece durup düşünüyorum çaresizliğimi
şu taş duvarları ellerimle yaramadığımı
parçalanıyor bedenim,
kendimden akan kanlara aldırmadan.